رهبران پیشین گروه‌های مورد حمایت ایران مانند فالح فیاض، هادی العامری و قیس خزعلی، اکنون با فهرست‌های جداگانه وارد رقابت انتخاباتی شده‌اند و از بیان آشکار وابستگی به جمهوری اسلامی پرهیز می‌کنند. در فضای کنونی عراق، هرگونه پیوند علنی با تهران به‌جای امتیاز سیاسی، هزینه‌زا تلقی می‌شود.

به گزارش Axar.az، در آستانه انتخابات پارلمانی عراق، نشانه‌های آشکاری از کاهش نفوذ جمهوری اسلامی ایران در صحنه سیاسی این کشور دیده می‌شود.

جریان‌های جدید سیاسی، از شیعیان عمل‌گرا تا نیروهای سکولار، شعار «بی‌طرفی در قبال ایران و آمریکا» را محور کارزارهای انتخاباتی خود قرار داده‌اند.

برخلاف دهه گذشته که چهره‌هایی مانند قاسم سلیمانی تصمیم‌گیر نهایی سیاست ایران در عراق بودند، اکنون تهران از موقعیت «فرماندهی» به جایگاه «چانه‌زنی» سقوط کرده است. نفوذ نظامی ایران که بر پایه مدل «حزب‌الله‌سازی» و حمایت از گروه‌های شبه‌نظامی حشدالشعبی بنا شده بود، امروز به دلیل فساد ساختاری، اختلافات درونی و کاهش محبوبیت اجتماعی، رو به زوال گذاشته است.

گزارش بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها نشان می‌دهد از ۲۳۸ هزار نیروی اعلام‌شده حشدالشعبی تنها حدود ۴۸ هزار نفر واقعی هستند و بخش عمده نیروها «اسامی خیالی» محسوب می‌شوند. در نتیجه، تهران ناچار است نفوذ خود را از میدان نظامی به عرصه سیاسی منتقل کند.

تحلیلگران منطقه‌ای این تغییر را نشانه عبور عراق از دوران وابستگی ایدئولوژیک و آغاز مرحله‌ای تازه از «خودمختاری سیاسی» می‌دانند؛ مرحله‌ای که می‌تواند توازن جدیدی را در خاورمیانه رقم بزند و آخرین حلقه از زنجیره نفوذ منطقه‌ای ایران را نیز از هم بگسلد.