دونالد ترامپ از همان ابتدا آگاه بود که مواضع جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا نه‌تنها متفاوت، بلکه کاملاً متضاد و در نقطه مقابل یکدیگر قرار دارند؛ اختلافی که می‌توان آن را «۱۸۰ درجه‌ای» توصیف کرد. اما این پرسش مطرح می‌شود که چرا او جی‌دی ونس را برای مذاکره اعزام کرد؟ این تصمیم را می‌توان بر پایه دو هدف راهبردی تحلیل کرد:

به گزارش Axar.az، دلیل نخست: ایجاد پشتوانه سیاسی و حقوقی برای اقدامات احتمالی آینده. در صورت ازسرگیری جنگ، دولت آمریکا می‌تواند استدلال کند که مسیر دیپلماسی را آزموده است. گزارش مذاکرات، تصاویر دیدارها و حتی بازگشت بدون نتیجه، همگی به‌عنوان اسناد تلاش واشنگتن برای حل مسالمت‌آمیز بحران ثبت خواهند شد. در این چارچوب، دیپلماسی می‌تواند به‌عنوان پوششی مشروع برای اقدامات بعدی تلقی شود.

دلیل دوم و هوشمندانه‌تر: انتخاب فردی که به‌عنوان یکی از منتقدان سرسخت جنگ شناخته می‌شود. ونس از مخالفان مداخله نظامی به شمار می‌رود؛ ازاین‌رو، اگر چنین چهره‌ای پس از مذاکرات اعلام کند که گفت‌وگو بی‌نتیجه بوده، حمایت از گزینه‌های سخت‌گیرانه در واشنگتن آسان‌تر خواهد شد و استدلال طرفداران دیپلماسی تضعیف می‌شود. این رویکرد نشان می‌دهد که مذاکرات می‌تواند علاوه بر اهداف دیپلماتیک، کارکردی سیاسی و راهبردی نیز داشته باشد.