یک سال پس از جنگ ۱۲ روزه، پیامدهای اقتصادی و اجتماعی آن همچنان بر زندگی شهروندان ایران، به‌ویژه زنان، سایه انداخته است.گزارش‌ها نشان می‌دهد در این مدت، همزمان با تشدید بحران‌های معیشتی، سرکوب‌های سیاسی و اختلال در زیرساخت‌ها، وضعیت اشتغال زنان به‌طور محسوسی شکننده‌تر شده و سهم آنان از بازار کار کاهش یافته است.

به گزارش Axar.az، بر اساس آمارهای رسمی، نرخ مشارکت اقتصادی زنان به حدود ۱۳.۶ درصد رسیده که فاصله قابل توجهی با مردان دارد.

نرخ بیکاری زنان جوان نیز در برخی گروه‌های سنی به بیش از ۳۰ درصد رسیده است.

بخش مهمی از زنان بیکار را فارغ‌التحصیلان دانشگاهی تشکیل می‌دهند، موضوعی که از تضعیف جایگاه زنان در بازار کار رسمی حکایت دارد.

همزمان، گزارش‌های میدانی نشان می‌دهد موج تعدیل نیرو پس از بحران‌های امنیتی و اقتصادی، زنان را بیش از مردان تحت تأثیر قرار داده و بسیاری از زنان سرپرست خانوار نیز شغل خود را از دست داده‌اند؛ روندی که به تشدید «زنانه شدن فقر» انجامیده است.

در کنار این وضعیت، افزایش فشارهای معیشتی و ناامنی اجتماعی، بار کارهای بازتولیدی و مراقبتی زنان در خانواده را نیز افزایش داده است؛ کارهایی بدون دستمزد مانند مراقبت از کودکان و سالمندان که در شرایط بحران چند برابر می‌شود.

از سوی دیگر، داده‌های مراکز اجتماعی و روانی از افزایش تماس‌های اورژانسی و رشد خشونت خانگی در دوران بحران خبر می‌دهند. کارشناسان این روند را نتیجه ترکیب فشار اقتصادی، بیکاری، ناامیدی و اختلال در ساختار زندگی روزمره می‌دانند.

مجموع این عوامل نشان می‌دهد جنگ ۱۲ روزه تنها یک بحران نظامی محدود نبوده، بلکه اثرات بلندمدتی بر ساختار اجتماعی گذاشته و به افزایش نابرابری جنسیتی و فشار بر زنان در عرصه‌های اقتصادی، خانوادگی و روانی منجر شده است.