دو تالاب «میانگران» و «بندون» در استان خوزستان به دلیل محقق نشدن حق‌آبه از سوی دولت، به‌طور کامل خشک شدند.

به گزارش Axar.az, عادل مولا، معاون مدیرکل حفاظت محیط زیست خوزستان، روز چهارشنبه ۲۲ مرداد به رسانه‌های محلی چنین گفت.
وی افزود: تالاب هورالعظیم نیز به‌طور مداوم آب ندارد و وضعیت آبگیری سایر تالاب‌های استان نیز رضایت‌بخش نیست. او هشدار داد که تداوم این شرایط، بحران‌های جدی به‌دنبال خواهد داشت.

به گفته مولا، وزارت نیرو و سازمان آب و برق هیچ‌گاه حق‌آبه تالاب‌ها را به‌طور واقعی تأمین نکرده‌اند و تنها در زمان سیلاب، مقداری آب به‌صورت ناخواسته وارد این مناطق می‌شود. او پیش‌تر نیز هشدار داده بود که عدم رهاسازی حق‌آبه هورالعظیم می‌تواند منجر به آتش‌سوزی‌ها، مرگ و میر آبزیان، خیزش گرد و غبار و تصرف اراضی شود.

تالاب میانگران اخیراً دچار آتش‌سوزی گسترده‌ای شد که مسئولان آتش‌نشانی ایذه آن را عمدی دانستند. پیش‌تر نیز آتش‌سوزی‌های مشابه، زمینه تصرف اراضی این تالاب را فراهم کرده بود. همچنین تالاب بین‌المللی شادگان نیز به‌گفته مسئولان «کمی نمناک» است اما حق‌آبه‌ای به آن اختصاص نمی‌یابد.

هورالعظیم به‌عنوان آخرین بازمانده تالاب‌های بین‌النهرین، بیش از ۳۰۰ هزار هکتار مساحت دارد و یک زیستگاه مهم برای پرندگان مهاجر است. با این حال، حفاری‌های نفتی و پروژه‌های عمرانی، حیات آن را تهدید می‌کنند.

عیسی کلانتری، رئیس پیشین سازمان محیط زیست، سال گذشته هشدار داده بود که تمام تالاب‌های ایران خشکیده‌اند و مشکل اصلی نه کمبود منابع خارجی بلکه عدم مدیریت صحیح منابع داخلی آب است.

لازم به ذکر است که، خشک شدن تالاب‌های خوزستان تنها یک بحران زیست‌محیطی نیست، بلکه نمونه بارز بدمدیریتی ساختاری در ایران است. در مناطق ملت‌های غیر فارس، همچون عرب‌های اهواز، سیاست‌های توسعه‌ای و منابعی نه بر اساس نیاز محلی بلکه بر مبنای منافع مرکز تدوین می‌شود. حق‌آبه تالاب‌ها روی کاغذ می‌ماند، در حالی که میلیاردها متر مکعب آب برای پروژه‌های صنعتی و کشاورزی پرمصرف دیگر مناطق منتقل می‌شود.
این روند، نه‌تنها اکوسیستم‌ها را نابود می‌کند، بلکه زندگی مردمان بومی را به فقر، بیکاری و مهاجرت اجباری می‌کشاند. فساد و بی‌توجهی به حقوق زیست‌محیطی و اقتصادی این جوامع، چرخه‌ای را شکل داده که هم محیط زیست را ویران کرده و هم ملت‌های غیرفارس را به حاشیه رانده است.