روزنامه اسرائیل‌هیوم در تحلیلی تازه چنین نوشت.

اسرائیل‌هیوم: جمهوری اسلامی ایران در موقعیتی «تعیین‌کننده و بی‌سابقه» قرار گرفته و ناچار است میان ورود به مسیر مذاکره یا تشدید تقابل با اسرائیل و ایالات متحده یکی را انتخاب کند؛ در شرایطی که ابتکار عمل عملاً در دست واشینگتن است و اسرائیل تصمیم گرفته هماهنگی کامل با آمریکا را حفظ کند.

به‌نوشته این روزنامه، تل‌آویو با وجود هزینه‌های سیاسی و امنیتی، ترجیح داده در کنار آمریکا باقی بماند؛ چرا که هرگونه شکاف میان دو طرف می‌تواند پیامدهای منفی گسترده‌ای در جبهه‌های مختلف از ایران و سوریه تا لبنان، غزه و کرانه باختری به‌همراه داشته باشد و حتی موقعیت سیاسی بنیامین نتانیاهو را تضعیف کند.
اسرائیل‌هیوم با اشاره به تحولات اخیر در نوار غزه تأکید می‌کند که اسرائیل هنوز به «پیروزی کامل» دست نیافته و همین موضوع نیاز به هماهنگی راهبردی با آمریکا را بیش از پیش افزایش داده است. این گزارش می‌افزاید که در اولویت‌بندی راهبردی کنونی، پرونده ایران در صدر همه مسائل منطقه‌ای قرار دارد.
بر اساس این تحلیل، اگرچه طی روزهای اخیر گمانه‌زنی‌ها درباره نزدیک بودن «لحظه تعیین‌کننده» افزایش یافته، اما هنوز اقدام عملی رخ نداده است. با این حال، آمریکا در حال تقویت حضور نظامی و توان اطلاعاتی خود در منطقه است و هم‌زمان احتمال تماس‌ها و گفت‌وگوهای پشت‌پرده با تهران نیز منتفی نیست.
این روزنامه می‌نویسد از نگاه تل‌آویو، مذاکره تقریباً تنها راه ایران برای جلوگیری از حمله نظامی و کاهش فشار تحریم‌ها است. اسرائیل‌هیوم تأکید می‌کند در صورت آغاز مذاکرات، اسرائیل امیدوار است آمریکا دو اصل را رعایت کند: تعیین جدول زمانی مشخص برای جلوگیری از وقت‌کشی تهران و واداشتن ایران به پذیرش توافقی که شامل کنار گذاشتن کامل برنامه‌های هسته‌ای و موشکی باشد.
در عین حال، این تحلیل هشدار می‌دهد یکی از سناریوهای محتمل، اقدام پیش‌دستانه ایران از طریق حمله موشکی به متحدان آمریکا در منطقه است؛ گزینه‌ای که به‌نوشته اسرائیل‌هیوم، نه‌تنها کم‌فایده بلکه می‌تواند به حمله‌ای گسترده‌تر از سوی آمریکا و ورود مستقیم اسرائیل به جنگ منجر شود.
در بخش پایانی، این روزنامه به بحث‌ها درباره «ایرانِ پس از جمهوری اسلامی» اشاره کرده و می‌نویسد با وجود افزایش گمانه‌زنی‌ها، هنوز جایگزینی با توان کافی برای کنترل کشور شناسایی نشده است. اسرائیل‌هیوم نقش رضا پهلوی را در شرایط کنونی بیشتر نمادین ارزیابی می‌کند تا اجرایی.