طالبان در سال‌های گذشته ابتدا تحصیل دختران در مقاطع متوسطه و سپس دانشگاه‌ها را ممنوع کرد و در ادامه، آموزش زنان در مؤسسات پزشکی و بهداشتی را نیز محدود کرد.

به گزارش Axar.az، محدودیت‌های چندساله طالبان بر آموزش دختران و زنان، از ممنوعیت تحصیل پس از کلاس ششم و دانشگاه‌ها تا توقف آموزش در مؤسسات پزشکی و بهداشتی، پیامدهای خود را در نظام سلامت افغانستان آشکارتر کرده است.

گزارش‌ها حاکی از آن است که در ولایت‌های هلمند، زابل و ارزگان هیچ پزشک متخصص زن حضور ندارد و در قندهار تنها سه پزشک متخصص زن فعالیت می‌کنند.

در نورستان نیز پزشک متخصص زن وجود ندارد و شمار پزشکان زن در ننگرهار کاهش یافته است. این کمبود در مناطق دورافتاده، دسترسی زنان به خدمات تخصصی درمانی و مراقبت‌های دوران بارداری را دشوارتر کرده و برخی خانواده‌ها ناچارند بیماران زن را برای دریافت درمان تخصصی به مناطق دیگر منتقل کنند.

این روند، همزمان با مهاجرت بخشی از کادر درمانی زن و محدودیت‌های کاری و رفت‌وآمد زنان، روند تربیت نیروهای جدید را متوقف کرده است.

سازمان ملل هشدار داده افغانستان به حدود ۱۸ هزار قابله ماهر دیگر نیاز دارد. سازمان جهانی بهداشت نیز اعلام کرده تقریباً هر ساعت یک زن در افغانستان بر اثر عوارض مرتبط با بارداری و زایمان جان خود را از دست می‌دهد؛ در حالی که دسترسی به خدمات درمانی در مناطق روستایی بسیار پایین‌تر از کابل است.

کاهش کمک‌های بین‌المللی نیز بحران نظام سلامت افغانستان را تشدید کرده و برخی مراکز درمانی ناچار به تعطیلی یا کاهش خدمات شده‌اند. یونیسف هشدار داده ادامه محدودیت‌های آموزشی می‌تواند تا سال ۲۰۳۰ به کمبود حدود ۲۵ هزار معلم و نیروی درمانی زن در افغانستان منجر شود.