جمهوری اسلامی سال‌هاست که برنامه هسته‌ای خود را در سایه عدم شفافیت بین‌المللی پیش برده است.

به گزارش Axar.az، تازه‌ترین گزارش آژانس انرژی اتمی در خرداد ۱۴۰۴ نیز تداوم تصویر بی‌اعتمادی را به برنامه هسته‌ای ایران نشان می‌دهد.

طبق این گزارش، ذخایر اورانیوم ۶۰ درصدی ایران با حدود ۵۰ درصد افزایش به بیش از ۴۰۸ کیلوگرم رسیده و فعالیت‌هایی در سه سایت، لویزان-شیان، ورامین و تورقوزآباد، بدون ارایه اطلاعات کافی ادامه دارد. تهران اگرچه بر صلح‌آمیز بودن برنامه هسته‌ای پافشاری می‌کند، اما پنهان‌کاری عامدانه، بحران اعتماد را به اوج رسانده است.

مقامات ایرانی به‌جای ارایه توضیح و مستندات، گزارش اخیر آژانس را «سیاسی» و «ساختگی» خواندند؛ موضعی تکراری که به‌جای شفاف‌سازی، انکار و اتهام زنی را پیش می‌کشد. این الگو، پیش‌تر نه‌تنها در رابطه با برنامه هسته‌ای، بلکه در شلیک به هواپیمای اوکراینی، نقض جدی حقوق بشر و کشتن معترضان نیز دیده می‌شود. ازاین‌جهت، پنهان‌کاری را نباید یک خطای موردی، بلکه بخشی از منطق بقا در جمهوری اسلامی دانست، موضوعی که با فهم دینی این نظامی سیاسی نیز تقویت می‌شود.