سازمان حقوق‌بشری «کارون» اخیرا در گزارشی درباره بند نسوان زندان «سپیدار» اهواز، آن را به «گورستان خاموش زنان» تشبیه کرده است؛ زندانی که در آن نه تفکیک جرایم صورت می‌گیرد و نه زندانیان زن که اغلب عرب هستند به حداقل‌های زندگی در دیگر زندان‌های ایران دسترسی دارند.

بر اساس رسانه‌ای محلی که طی یک گفت‌وگو با دو زندانی سابق که در بند نسوان زندان سپیدار که در بلوار انصار اهواز واقع شده، به واقعیت‌های تکان‌دهنده‌ای از زندگی هر روزه حدود۴۰۰ زن در این زندان پی برده است، از جمله شکنجه زنان زندانی با گرسنگی، دادن داروهای اعصاب و روان و تعرض جنسی کلامی و فیزیکی زندانیان زن عرب به‌ویژه در دوران بازجویی در بازداشتگاه آگاهی اهواز.

بر اساس این گزارش شرایط این بند که خود شامل ده بند با ازدحام جمعیت است، به قدری غیرقابل تحمل است که روزانه، یکی دو زن زندانی اقدام به پایان دادن به زندگی خود می‌کنند. آب فاضلاب در بندهای زندان جاری است و در حالی‌که اغلب زندانیان به شدت فقیرند و بوفه زندان نیز با وجود گرانی اجناس، چیزی برای فروش ندارد، از گرسنگی و سوءتغذیه رنج می‌برند.

یکی از زنانی که با رسانه‌ای محلی گفت‌وگو کرده، مدت ۶ ماه را در سن ۱۴ سالگی در زندان سپیدار بوده، او می‌گوید که زیر فشار بازجویی‌های اطلاعات خونریزی شدید و لامنقطعی داشته ولی با این‌حال فقط به او ماهی یک بسته کوچک نواربهداشتی می‌دادند و زندان‌بانان زن از او می‌خواستند که به جای نواربهداشتی، پارچه بگذارد.

فرد دیگری از هم‌بندی‌اش می‌گوید که «شاد و شنگول» وارد زندان شده ولی مسوولان زندان با دادن قرص‌های آرامبخش کاری کرده بودند که فقط به حد غذا خوردن می‌توانسته بیدار بماند و باقی روز و شب را در خواب بوده است.

حجاب در این بند حتی در داخل بندها هم اجباری است و زنان باید لباس‌های گشاد و بلند بپوشند، در مراسم صبحگاه شرکت کنند و به پرچم جمهوری اسلامی ادای احترام کنند تا به آن‌ها صبحانه بدهند.