غرب‌گرایی سیاست خارجی ارمنستان یکی از موضوعات اصلی در بحث‌های مربوط به وضعیت قفقاز جنوبی، چالش‌های قدیمی و روندهای جدید در این منطقه است. سفر نیکول پاشینیان به واشنگتن فرصتی عالی برای بررسی دوباره این موضوع، درک ابعاد حرکت ایروان به سمت غرب و پاسخ به این پرسش است که آیا این تغییرات برگشت‌ناپذیر خواهند بود یا خیر.

به گزارش Axar.az، سرگئی مارکدونوف، تحلیل‌گر روس، در حساب شبکه اجتماعی خود در این باره اظهار نظر کرده است.

وی نوشت: «بنابراین، نخست‌وزیر ارمنستان به واشنگتن رفت. بلافاصله باید گفت که این سفر یک رویداد عادی به نظر نمی‌رسد. دلایل رسمی و عمیق‌تری برای این سفر وجود دارد. پاشینیان هر سال در اجلاس بین‌المللی آزادی عقیده که در واشنگتن برگزار می‌شود، شرکت می‌کند. ایالات متحده، به عنوان حامی آزادی مذهبی، سعی دارد این وجهه خود را در سراسر جهان تبلیغ کند. کمیسیون بین‌المللی آزادی دینی ایالات متحده (USCIRF) یک نهاد مشورتی مستقل است که جدا از وزارت خارجه آمریکا و بر اساس همکاری دوجانبه فعالیت می‌کند.

اما ارمنستان در واقع کشوری تک‌مذهبی است و بعید به نظر می‌رسد که مسئله آزادی عقیده برای پاشینیان و تیمش اولویتی اساسی باشد. بنابراین، درک دلایل اصلی سفر او به آمریکا ضروری است.

در حال حاضر، چندین مسئله برای ایروان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است: پاشینیان می‌خواهد به تیم دونالد ترامپ نشان دهد که همکاری او با جو بایدن موضوعی شخصی نیست، بلکه ارمنستان به دنبال همکاری نظام‌مند با آمریکاست. تصادفی نیست که او از دولت جدید آمریکا خواسته است تا توجه بیشتری به قفقاز جنوبی داشته باشد.

او تمایل دارد در رقابت با باکو، بدون تسلیم شدن، توجه واشنگتن را به خود جلب کند.

صرف‌نظر از دیدگاه‌ها درباره “سیاست تنوع‌بخشی پاشینیان”، او با قاطعیت به دنبال منابع امنیتی برای کشورش در واشنگتن، دهلی و تهران است، بدون اینکه مسکو را فراموش کند. این سیاست هنوز چندان موفقیت‌آمیز نبوده است، اما حتی با مطالعه منابع دولتی هم می‌توان دید که برخی تحلیل‌گران تا چه حد از موضع اخیر ایران درباره عدم تغییر مرزهای قفقاز جنوبی که به باکو ارسال شده، احساس رضایت می‌کنند. اما این سیاست را چگونه می‌توان با دوستی با آمریکا همسو کرد؟ این یک معمای بزرگ است!

پاشینیان از تریبون آمریکا برای ارسال سیگنال به سایر قدرت‌ها استفاده می‌کند. او تلاش دارد به مسکو نشان دهد که به نوعی برای همه طرف‌ها امتیازخ قائل است، در حالی که به باکو و آنکارا پیام می‌دهد که تمایلی به انتقام‌جویی ندارد و همچنان به سیاست حداقلی در ژئوپلیتیک پایبند است.»