هم‌زمان با تداوم اعتراضات سراسری در ایران، انتشار تصاویری از حمله به برخی اماکن مذهبی و آتش‌زدن تعدادی از مساجد، به یکی از محورهای اصلی جنگ روایت‌ها میان حکومت و معترضان تبدیل شده است.

به گزارش Axar.az، مقام‌های جمهوری اسلامی این اقدامات را به معترضان و حتی «سرویس‌های جاسوسی خارجی» نسبت می‌دهند؛ ادعایی که به‌دلیل قطع گسترده اینترنت و فضای شدید سانسور، امکان راستی‌آزمایی مستقل آن وجود ندارد اگر چه تجربیات گذشته چیز دیگری را می‌گوید.

علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، روز شنبه ۲۷ دی ۱۴۰۴ مدعی شد که در جریان اعتراضات اخیر «۲۵۰ مسجد» تخریب شده‌اند. او عاملان این اقدامات را «پیاده‌نظام دشمن» خواند و مدعی شد این افراد با هدایت «عوامل آموزش‌دیده» دست به تخریب و «جنایات بزرگ» زده‌اند. پیش‌تر نیز مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، افرادی را که به گفته او در آتش‌زدن مساجد نقش داشته‌اند «تروریست» و «آموزش‌دیده در داخل و خارج» توصیف کرده بود.
رسانه‌های حکومتی با انتشار تصاویر مساجد آسیب‌دیده، از جمله مسجد «امام صادق» در صادقیه و مسجد ابوذر در منطقه ۱۷ تهران، این حوادث را به «مزدوران موساد» نسبت داده‌اند. با این حال، سازمان‌های حقوق بشری و منابع مستقل همواره نسبت به روایت‌ها و آمارهای رسمی جمهوری اسلامی درباره اعتراضات سراسری با تردید نگریسته‌اند؛ چرا که در شرایط انحصار کامل اطلاع‌رسانی، بررسی بی‌طرفانه این ادعاها ممکن نیست.

تجربه اعتراضات سال‌های گذشته نیز نشان می‌دهد که نسبت‌دادن تخریب‌ها به معترضان، بخشی ثابت از روایت امنیتی حکومت بوده است. در جریان اعتراضات پیشین، ویدیوهایی که بعدها از دوربین‌های مداربسته بازارها منتشر شد، نشان می‌داد افرادی منتسب به نهادهای امنیتی یا نیروهای لباس‌شخصی اقدام به تخریب مغازه‌ها و اموال بازاریان کرده و سپس این اقدامات به معترضان نسبت داده شده است. بر همین اساس، معتقدیم که سوزاندن مساجد نیز می‌تواند در چارچوب سناریویی مشابه و به‌عنوان ابزار تبلیغاتی برای مشروعیت‌بخشی به سرکوب اعتراضات مورد استفاده قرار گرفته باشد.
در چنین فضایی، مساجد و اماکن مذهبی نه‌فقط به‌عنوان مکان‌های عبادی، بلکه به‌عنوان نمادهایی سیاسی در جنگ روایت‌ها عمل می‌کنند؛ نمادهایی که هر دو سوی منازعه تلاش می‌کنند از آن‌ها برای تثبیت روایت خود در افکار عمومی بهره ببرند.