بسیاری از انسان‌ها همواره با این پرسش مواجه‌اند که در آستانه مرگ چه احساسی به سراغ فرد می‌آید؟ اگرچه علم هنوز پاسخی برای آنچه پس از مرگ رخ می‌دهد نیافته است، اما پزشکان اکنون تصویر بسیار دقیق‌تری از فرآیندهای بیولوژیکی جسم در لحظات منتهی به پایان زندگی در دست دارند.

به گزارش Axar.az، دکتر کترین منیکس، پزشک و کارشناس مراقبت‌های تسکینی، در گزارشی علمی گام‌های پایانی این سفر بیولوژیک را تشریح کرده است.

به گفته دکتر منیکس، مرگ نیز درست مانند فرآیند تولد، یک مکانیسم کاملا طبیعی بدن است که مراحل مشخص، قابل پیش‌بینی و تدریجی دارد.

سرعت طی شدن این مراحل در افراد مختلف متفاوت است و گاهی مداخلات پزشکی تنها برای تضمین آرامش و کاهش دردهای بیمار در این مسیر به کار گرفته می‌شوند.

بر اساس این گزارش، با نزدیک شدن به لحظات پایانی، نخستین نشانه‌ها با کاهش شدید اشتها ظاهر می‌شوند. بیشتر افراد در این مرحله تمایلی به خوردن و آشامیدن ندارند، چرا که بدن دیگر نیازی به جذب انرژی از طریق غذا احساس نمی‌کند.

در این وضعیت، ممکن است تنها چشاندن مقدار بسیار کمی از طعم‌های مورد علاقه بیمار برای او خوشایند باشد.

هم‌زمان، افت شدید سطح انرژی آغاز می‌شود؛ حسی شبیه به خستگی مفرط ناشی از آنفولانزای شدید یا دوران نقاهت پس از یک جراحی بزرگ که فرد توان برخاستن از تخت را ندارد.

تفاوت عمده در این است که برخلاف شرایط عادی که خواب باعث بازسازی انرژی بدن می‌شود، در آستانه مرگ، خوابیدن دیگر کارکرد بازیابی انرژی را از دست می‌دهد و بدن به مرور زمان رو به خاموشی می‌رود.

به تدریج، ساعات بیداری فرد کاهش می‌یابد و آنچه در ظاهر یک خواب عمیق به نظر می‌رسد، در واقع فرو رفتن‌های متوالی و طولانی‌مدت در وضعیت «کاهش سطح هوشیاری» است.

با این حال، شواهد نشان می‌دهد افرادی که در این مرحله برای لحظاتی هوشیار می‌شوند، ترومای خاصی را گزارش نکرده‌اند و آن را صرفا یک خواب آرام توصیف می‌کنند.

در این مرحله، تیم پزشکی روش‌های دارویی را از حالت بلعیدنی به برچسب‌های پوستی، پمپ‌های تزریق سرنگی یا شیاف تغییر می‌دهد تا بیمار نیازی به هوشیاری برای بلعیدن نداشته باشد. در واقع این بی‌هوشی ناشی از مصرف داروها نیست، بلکه بخشی از روند طبیعی خاموشی بدن است.