انتخاب رضوان حکیم زاده به عنوان معاون آموزش ابتدایی، دهن کجی آشکار وزیر آموزش و پرورش به ترک ها و سایر اتنیک های ایرانی است.

دیدگاه حکیم زاده کاملا فاشیستی و ایرانشهریست. جای سوال است که، با وجود چنین عناصری در نظام آموزشی، دولت پزشکیان چگونه به وعده‌های خود عمل خواهد کرد؟ نگرانی ها به تداوم سیاست حذف زبان‌های غیرفارسی کماکان پابرجاست. علی‌رغم اینکه دولت به خوبی واقف است که با آرای کدام قشر و کدان مردم پیروز انتخابات شده است، اما هنوز روال امور با نگرشی تنگ و تاریک جلو می رود. اگر دولت و رئیس جمهور در مقابل نفوذ تفکر ایرانشهری در کابینه خود منفعلانه عمل کند به همان سرنوشت بی خاصیت اصلاح طلبان دچار خواهد شد و اعتبار و ارزش خود را نزد اقوام و ملل از دست خواهد داد. سیاست عدالت‌گونه با نرمش و انفعال هیچگاه موفق نبوده و نخواهد بود. نگاه آرمانگرایانه اما رفتار منفعلانه بدترین نوع منش در سیاست است و نقطه ظهور تزویر قدرت است. نمی توان از یک طرف از بی عدالتی به حاشیه نشینان دم زد و از آن طرف افرادی را بر مسند قدرت نشاند که دقیقا عنصر و عامل بی عدالتی هستند. بدبختانه سیاست در این کشور به قدری آلوده به تزویر و بی عدالتی شده است که تصور دولت مطلوب را برای ایرانیان غیر ممکن ساخته است. اگر دولت پزشکیان نتواند و یا نخواهد به این اصل اساسی شیعه که به طور مکرر در نهج البلاغه بدان اشاره شده عمل کند، بزرگترین اجحاف تاریخی را در حقانیت امام اول شیعیان مرتکب خواهد شد. این اجحاف چیزی بیشتر از آن ظلمی است که امویان در حق وی کردند. مهمترین اختلاف فکری امام علی (ع) با دولت اموی بر سر اصول عدالت و نیز شایستگی کارگزاران بود. قصد نصیحت گویی ندارم؛ اما برحسب حمایتی که از دولت جدید در انتخابات داشتیم لازم می آید که بگوئیم ما هنوز وعده را فراموش نکرده ایم. هر انتخابی به خاطر امید و هدفی است که در نهایت آن متصور می شود. اگر انتخابی داده می شود، اهدافی نیز باید محقق شود. تورک‌ها، اعراب، بلوچ‌ها و کُردها با جرقه امیدی و علی‌رغم وضع آشفته اقتصادی دست در دست رئیس جمهور محترم گذاشتند تا ایشان بتواند عدالت مورد ادعا را به کرسی دولت بنشاند و این انتظار نباید با انتخاب چنین اشخاصی در مسند قدرت تبدیل به یاس و ناامیدی شود .