توافق آتش‌بس با لبنان دو مزیت نظامی برای اسرائیل به همراه داشت:

دور کردن حزب‌الله از مرزها و تبدیل شدن رود لیتانی به مانعی طبیعی در برابر این گروه؛
تأمین امنیت مرزهای شمالی و فراهم کردن امکان بازگشت امن افرادی که خانه‌های خود را ترک کرده بودند.

با آغاز عملیات ارتش اسرائیل برعلیه حزب‌الله، انتظار می‌رفت که این درگیری‌ها شبیه جنگ سال ۲۰۰۶ باشد؛ کوتاه‌مدت و با هدف دور کردن تهدید حزب‌الله از مرزها. کشتن حسن نصرالله نیز برتری روانی اسرائیل بر حزب‌الله را تقویت کرد. با این حال، تمامی این دستاوردها در سطح تاکتیکی باقی ماندند. دولت نتانیاهو به دنبال نابودی کامل حزب‌الله و کشاندن ایران به جنگ بود، اما فشار متحدان غربی و حکم دادگاه کیفری بین‌المللی مانع از پیشروی بیشتر اسرائیل شد.

اگرچه این تصمیم به صورت رسمی مورد انتقاد قرار گرفت، اما روشن است که پشت این فشارها دولت بایدن قرار داشت؛ زیرا بدون خواست آمریکا، صدور چنین حکمی دشوار بود. برای بایدن، آتش‌بس یک "موفقیت دیپلماتیک" برای ترک کاخ سفید تلقی می‌شود، در حالی که برای فرانسه حفظ نفوذ در لبنان اهمیت داشت. در عین حال، نوعی هماهنگی بین آمریکا و فرانسه برای ایجاد تعادل در برابر اقدامات احتمالی ترامپ در دوره پس از بایدن، به‌ویژه در اوکراین و خاورمیانه، قابل مشاهده است.

هرچند بایدن و مکرون به اهداف کوتاه‌مدت خود دست یافته‌اند، اما نمی‌توان گفت که اسرائیل به موفقیت تاکتیکی خود اکتفا خواهد کرد. احتمالاً با بازگشت ترامپ به کاخ سفید، اسرائیل عملیات‌های گسترده‌تری علیه ایران و نیروهای نیابتی آن آغاز خواهد کرد که هدف بعدی می‌تواند گروه‌های فعال در سوریه و یمن باشد.

این آتش‌بس علاوه بر دولت بایدن، فرانسه و اسرائیل، برای دولت لبنان نیز دستاوردهایی داشت؛ به‌ویژه در زمینه تضعیف حزب‌الله در ابعاد نظامی و سیاسی که می‌تواند به کنترل بیشتر لبنان منجر شود.

ایران: زیان‌دیده یا بازنگری استراتژیک؟

ایران در نگاه اول بازنده به نظر می‌رسد، اما تحولات اخیر برای تهران (استفاده از نیروهای نیابتی به عنوان سپر دفاعی) انتخاب بین "بد و بدتر" بود.

هرچند تضعیف حزب‌الله ممکن است به ضرر ایران باشد، اما این وضعیت برای جمهوری اسلامی که در حال آماده‌سازی برای دوران پسا خامنه‌ای است، فرصتی برای بازنگری و بازسازی حزب‌الله محسوب می‌شود.