در مسئله اوکراین، کشور تعیین‌کننده بریتانیا دوباره در "نقطه شکست" ظاهر می‌شود. نشست اروپایی اخیر در لندن، گام جدیدی در مداخله بریتانیا در این فرایند بود. پیش از این، لندن توانسته بود در دو "نقطه شکست" بر روند وقایع تأثیر بگذارد.

اولین مورد، روزهای نخستین جنگ بود: غرب تصور می‌کرد که کیف ظرف چند روز تسلیم خواهد شد و حتی به زلنسکی پیشنهاد می‌داد که شهر را ترک کند؛ در آن زمان، بوریس جانسون نخست‌وزیر وقت، به عنوان نخستین رهبر از غرب به کیف سفر کرد و حمایت غرب از اوکراین را تضمین کرد.

دومین مورد، مذاکرات استانبول بود: بریتانیا با لغو توافقاتی که تا حد زیادی خواسته‌های روسیه را مدنظر قرار می‌داد، باعث تقویت مقاومت اوکراین شد.

احتمالاتی وجود دارد که بحران کابینه و استعفای جانسون بر روند جنگ اوکراین تأثیر گذاشته باشد، به‌ویژه که این موضوع پس از اجلاس مادرید ۲۰۲۲ و اعلام چین به عنوان رقیب رسمی ناتو، توجهات زیادی جلب کرد.

آیا لندن قادر خواهد بود بازی را تغییر دهد؟

در شرایط فعلی، این امر چندان ساده به نظر نمی‌رسد: بریتانیا پیش‌تر در جنگ اوکراین توانسته بود با ایالات متحده به توافقاتی دست یابد، اما این بار تضادهای شدیدی به وجود آمده است. بدون ایالات متحده، یکپارچه کردن اروپا و هدایت وقایع کار آسانی نخواهد بود، به‌ویژه در حالی که واشنگتن در جبهه مخالف قرار دارد.

این که اروپا بتواند از یک موضع متحد عمل کند و یا تصمیمات تئوریک را در عمل پیاده کند، سؤال‌برانگیز است. ایالات متحده نیز می‌تواند از اهرم‌های خود علیه این اتحاد استفاده کند، و حتی روسیه نیز هنوز می‌تواند نفوذ خود را در داخل اتحادیه اروپا اعمال کند.

تفاوت‌های منافع ژئوپلیتیکی بریتانیا، فرانسه و آلمان در مسئله اوکراین می‌تواند بر روند وقایع تأثیر بگذارد.

شک و تردیدهایی وجود دارد که آیا اروپا قادر خواهد بود هزینه‌های نظامی خود را به اندازه لازم افزایش دهد.

نشست لندن با تصمیم به ادامه کمک‌های نظامی به اوکراین و پایبندی به مذاکرات صلح به پایان رسید. اما کی‌یر استارمر نخست‌وزیر بریتانیا و دیگر رهبران اروپایی در سخنرانی‌های خود بر اهمیت "هم‌راستایی با ایالات متحده" تأکید کردند. اروپا علاوه بر ادامه حمایت از اوکراین، تلاش خواهد کرد تا موضع ترامپ را تغییر دهد، هرچند که این کار دشوار باشد.