ابراهیم رشیدی در مقاله خود ضمن انتقاد از دیدگاه امیر طاهری می نویسد: "امیر طاهری دقیقا حسین شریعتمداری سلطنت‌طلبان است".

Axar.az، متن کامل مقاله ابراهیم رشیدی را ارائه می کند:

امیر طاهری دقیقا حسین شریعتمداری سلطنت‌طلبان است و در دوره پهلوی سردبیر روزنامه کیهان بود. هر دو در اردوگاه خودشان کله گنده و آدم استخوانداری هستند و همچنان که با دقت در سرمقاله‌های روزنامه کیهان و حسین شریعتمداری، می‌توان نیات هسته سخت قدرت در جمهوری اسلامی را فهمید، انعکاس نیات واقعی سلطنت‌طلبان و شخص اول آنها را نیز می‌توان در بیانات امیر طاهری دید و در حقیقت طاهری و شریعتمداری برملا کننده و بیان کننده خواسته‌های ارباب‌اند.

شریعتمداری پنج سال از طاهری کوچکتر است ولی از آنجا که زندگی در ایران حتی برای حاکمان این کشور نیز ناگوار است، کمی پیرتر نشان می‌دهد. پس چرا امثال طاهری دوباره می‌خواهند به این مملکت برگشته و حکمرانی کرده و غصه مردم را بخورند؟ آیا این قدر شیفته خدمتند؟ برای او بهتر است که در یکی از کیهان‌های خارجی مانند ایندیپندنت فارسی مقاله بنویسد که در آخرین مورد چنین نوشته است:

«در حالی که جنبش آزادی‌خواهی ایرانیان نفس تازه می‌کند تا مرحله بعدی نبرد را آغاز کند، شاید لازم باشد که ضرورت پاکسازی گفتمان سیاسی‌مان را از مبتذلات گمراه‌کننده یادآور بشویم. نگاهی به آنچه در فضای مجازی و نشست‌های منشورنویسی در ایالات متحده می‌گذرد شماری روزافزون از کلیشه‌های مبتذل را در برابر ما قرار می‌دهد؛ دمکراسی، اتنیک، لاییک، سکولاریسم، پلورالیست و از همه فراوان‌تر فدرالیسم.»

طاهری به جای این مقاله، می‌توانست مقصود خود را با بیان جمله «نگذارید این انقلاب به دست نااهلان و نامحرمان بیفتد» برساند. دوستی تعریف می‌کرد که از ملای دانشگاهمان پرسیدم که نظرتان درباره ناسیونالیسم چیست؟ او گفت: «بهتر بود می‌پرسیدی که نظرتان درباره ایسم چیست و من می‌گفتم که با هر ایسمی مخالفم.» تورج اتابکی نیز در تلویزیون اینترنشنال و در برنامه ویژه کودتای سوم حوت، در توجیه قتل روشنفکران توسط رضاشاه گفت که اصولا رضاشاه و حکومت پهلوی اعتقادی به روشنفکر نداشتند و حالا امیر طاهری همه یافته‌های بشری را کلیشه‌های مبتذل می‌خواند.

آنکه می‌گوید با هر ایسمی مخالفم و یا اعتقادی به روشنفکر ندارم، نادانی خود را به نمایش می‌گذارد و اذعان می‌کند که با ذات فکر و اندیشه‌ورزی بیگانه است. با این حساب با چه رویی می‌توانند رضاشاه را با آتاتورک مقایسه کنند که برای تاسیس کلیشه‌های مبتذلی (!!!) مانند دموکراسی و سکولاریسم تلاش می‌کرد و جمهوریخواهی و لایسیسم از اصول ششگانه او محسوب می‌شود، در حالی که طرفداران «چه فرمان ایزد، چه فرمان شاه» فقط با طرفداران «حزب فقط حزب‌الله» قابل مقایسه هستند.

✍️«ابراهیم رشیدی»