رفتار حکومت با پیکر کشته‌شدگان از پنهان‌سازی اجساد و تحویل ندادن آن‌ها به خانواده‌ها تا دفن‌های شبانه و تخریب قبرها به‌عنوان بخشی از پروژه جلوگیری از تبدیل مرگ معترضان به «واقعه‌ای سیاسی» ارزیابی می‌شود. در این چارچوب، مفاهیمی چون «کانتینر»، «سردخانه» و «سوله» به نمادهایی از کالایی‌سازی بدن انسان و حذف معنا از مرگ بدل شده‌اند.

در پی انتشار ویدیویی از شبکه «افق» وابسته به سپاه پاسداران که در آن مجری برنامه با لحنی تمسخرآمیز به نحوه نگهداری پیکر کشته‌شدگان اعتراضات اشاره می‌کند، بار دیگر نقش «تحقیر» به‌عنوان بخشی از سیاست سرکوب جمهوری اسلامی مورد توجه ناظران قرار گرفته است.

تحلیل‌گران می‌گویند آنچه در مواجهه حکومت با اعتراضات سراسری سال‌های اخیر، به‌ویژه خیزش‌های ۱۴۰۴، دیده می‌شود صرفاً استفاده از ابزارهای امنیتی و نظامی نیست، بلکه تغییر در منطق اعمال قدرت است؛ تغییری که در آن تحقیر معترضان به عنصری آگاهانه و مرکزی در سیاست حکمرانی تبدیل شده است.
بر اساس این دیدگاه، استفاده گسترده از برچسب‌هایی مانند «اغتشاشگر»، «اشرار» و «تروریست» برای معترضان، نه صرفاً تبلیغات سیاسی، بلکه تلاشی برای زدودن جایگاه اخلاقی و انسانی آنان و مشروع‌سازی خشونت فیزیکی است. گزارش‌ها و تصاویر منتشرشده از اعتراضات اخیر نیز نشان می‌دهد که شلیک مستقیم و مرگ‌بار به معترضان، امری هدفمند و غیرتصادفی بوده است.

ناظران معتقدند پخش این نوع محتوا از رسانه رسمی، نشان‌دهنده انتقال تحقیر از سطح عمل امنیتی به سطح نمایش علنی و حکومتی است؛ امری که به‌گفته آنان نه نشانه اقتدار، بلکه بیانگر فروپاشی اخلاقی و ناتوانی حکومت در اقناع جامعه است. به باور این تحلیل‌ها، هرچند تحقیر ممکن است در کوتاه‌مدت سکوت و شوک ایجاد کند، اما در بلندمدت به انباشت خشم و تعمیق شکاف میان حکومت و جامعه می‌انجامد.