پس از لغو محدودیت ترانزیتی جمهوری آذربایجان برای ارمنستان، نیکول پاشینیان دو بار در این باره سخن گفته و اعلام کرده است که «آماده‌ایم ترانزیت کالا میان ترکیه و جمهوری آذربایجان از طریق خاک ارمنستان انجام شود». نخست‌وزیر ارمنستان حتی مسیر پیشنهادی خود را نیز ارائه داده است: **جاده مارگارا–یغناتسور–سیسیان–گوریس.

در ظاهر، این اقدام واکنشی متقابل به «ژست حسن نیت» جمهوری آذربایجان به نظر می‌رسد، اما در واقع تفاوت مهمی میان تصمیم باکو برای لغو محدودیت و پیشنهاد پاشینیان وجود دارد.

جمهوری آذربایجان ممنوعیت را لغو کرده، اما عبور کالا از مرز هنوز در دستور کار نیست: کالاهایی که از قزاقستان (یا کشورهای دیگر) به ارمنستان منتقل می‌شوند، از خاک آذربایجان عبور کرده و از طریق گرجستان به ایروان می‌رسند. این اقدام باکو در راستای انتقال توافقات مربوط به بازگشایی ارتباطات به مرحله عملی است؛ با این حال، تا زمانی که کردور زنگزور باز نشود، ترانزیت مستقیم اجرا نخواهد شد. این روند در واقع نوعی فشار دیپلماتیک است تا ارمنستان را به تسریع در گشایش دالان زنگزور وادارد.

اما پافشاری ارمنستان برای تبدیل شدن به مسیر ترانزیت میان ترکیه و آذربایجان، اهداف خاص خود را دنبال می‌کند: "با باز کردن گذرگاه گوریس، امکان ترانزیت مستقیم کالاهای وارداتی به ارمنستان را فراهم کند و هم‌زمان با فعال کردن گذرگاه مارگارا، زمینه ایجاد سابقه‌ای برای باز شدن مرز با ترکیه را به‌وجود آورد؛ شرط ترکیه مبنی بر «توافق با باکو برای بازگشایی مرزها» را کم‌اهمیت جلوه دهد؛ روند بازسازی ارتباطات منطقه‌ای را بدون گشایش دالان زنگزور آغاز کند.

از این منظر، اظهارات مکرر پاشینیان درباره تمایل ارمنستان به ایفای نقش ترانزیتی در مسیر ترکیه–آذربایجان، بیش از آنکه پاسخی به اقدام باکو باشد، بخشی از یک محاسبه سیاسی هدفمند** است. عدم واکنش رسمی جمهوری آذربایجان نیز می‌تواند نشانه آگاهی باکو از نیت واقعی ایروان باشد.

احتمال دارد باکو در آینده از مسیر ارمنستان به‌صورت محدود یا آزمایشی استفاده کند، اما تا زمانی که کردور زنگزور باز نشود، احیای کامل ارتباطات منطقه‌ای ممکن نخواهد بود. برای جمهوری آذربایجان، باز شدن مسیرهای منطقه‌ای تنها در قالب یک بسته جامع و متوازن قابل قبول است.