استفاده ابزاری رژیم ایران از اعتقادات مذهبی شیعیان خاورمیانه برای اهداف و منافع سیاسی

بخش دوم

این سیاست‌های جمهوری اسلامی ایران برای فرقه سازی در نقاط مختلف خاورمیانه و تجهیز این فرقه‌ها به سلاح‌ها مانند حمایت مالی و لجستیکی از حزب‌الله در لبنان حوثی‌ها در یمن و حشدالشعبی در عراق و گروه‌های دیگری چون حسینیون در آزربایجان و فاطمیون در افغانستان و زینبیون در پاکستان منجر به تشدید تنش‌ها و اختلافات منطقه‌ای شده‌اند. گروه‌های مسلح موردحمایت ایران که در اینجا ذکر شد تنها از برجسته‌ترین فرقه‌های ساخته‌وپرداخته جمهوری اسلامی در منطقه است و همین گروه‌ها زیرمجموعه‌های بسیاری چون کتائب حزب‌الله و اصحاب اهل الحق و تعداد زیاد دیگر ازاین‌دست گروه‌ها که از سوی رژیم ایران حمایت می‌شوند تا در منطقه در راستای منافع جمهوری اسلامی ایران عمل کنند.

اعضای این گروه‌ها حداقل در رده‌های زیرین از معادلات سیاسی منطقه‌ای ناآگاه بوده و تنها به دلیل اعتقادات مذهبی عقیدتی خود وارد این فرقه‌های تروریستی تحت حمایت ایران می‌شوند و هم ازلحاظ روحانی و معنوی و هم از جهت مادی تغذیه می‌شوند.

متأسفانه بازیگران سیاسی فرا منطقه‌ای همچون روسیه که جمهوری اسلامی آن را متفق خود می‌داند نه‌تنها از عواقب این سیاست جمهوری اسلامی در خاورمیانه سود می‌جوید بلکه نسبت به ایجاد مخاطرات برای امنیت منطقه در طولانی‌مدت و تبدیل منطقه به یک زمین سوخته جنگ‌زده نیز بی‌تفاوت است. کشورهایی که از عدم امنیت این منطقه متضرر می‌شوند و با موج گسترده مهاجرین و پناهجویان مواجه می‌شوند ترکیه و البته کشورهای اروپایی است و روسیه از این بابت و همچنین نداشتن جمعیت شیعی در کشورش خود را مبری از عواقب سیاست‌های گسترش تروریسم در منطقه می‌بیند.

گروه‌های تروریستی تحت حمایت ایران در کشور جمهوری آزربایجان ایدئولوژی جمهوری اسلامی ایران را در قالب اعتقادات مذهب شیعه نشر می‌دهند و قشر مذهبی جامعه را علیه حکومت لائیک این کشور تبدیل به دشمن کرده و به تزریق نفرت در این قشر می‌پردازند.

درحالی‌که مذهب شیعه یکی از مذاهب صلح‌جوی جغرافیای خاورمیانه است که در سایه نفرت پراکنی جمهوری اسلامی علیه دولت‌های سکولار منطقه که آن‌ها را رقیب خود می‌بیند تبدیل به سلاحی برای رسیدن به اهدافش شده است. دولت‌های سکولار و لائیک بدون ارزش‌گذاری و سنجش ادیان و مذاهب در جایگاه بی‌طرفی قرار می‌گیرند و تمامی شهروندان کشور را فارغ از اعتقادات مذهبی و دینی‌شان در برابر قوانین غیردینی یکسان و برابر حقوق تعریف می‌کنند.

باید به این نکته مهم نیز اشاره کرد که جمهوری اسلامی در حمایت از گروه‌های تروریستی برای ضربه زدن به رقبای منطقه‌ای‌اش نه‌تنها مقید به حمایت از گروه‌های تندروی مذهبی همچون حشدالشعبی نمی‌شود بلکه از گروه‌های متمایل به عقاید کمونیستی استالینیستی که با دین و مذهب نیز رابطه خوبی ندارند هیچ ابایی ندارد.

خلف خلیل، یکی از مقامات حزب دمکرات کردستان عراق در سنجار در مورد تونل‌های گروه تروریستی پ.ک.ک در منطقه و در خصوص روابط بین حشدالشعبی و پ. ک. ک در ژوئن سال ۲۰۲۲ به خبرگزاری آناتولی ترکیه اطلاعاتی فاش کرد.

بر اساس اطلاعات ارائه‌شده توسط این مقام رسمی حشدالشعبی و پ.ک.ک هر دو وابسته به یکی از کشورهای منطقه یعنی ایران می‌باشند و نیروهای پ‌ک‌ک در ائتلاف با حشدالشعبی در سنجار فعالیت می‌کنند. نکته قابل‌توجه این است که پ.ک.ک حقوق ماهانه و سایر نیازهای نظامی و غذایی خود را از حشدالشعبی در سنجار دریافت می‌کند.

این نکته به وابستگی پ.ک.ک به منابع خارجی برای حفظ حضور و فعالیت خود در سنجار اشاره دارد. این اقدامات رژیم ایران در راستای حمایت از گروه‌های تروریستی در منطقه هیچ توجیهی در حمایت از شیعیان و یا مذهب شیعه نداشته و تنها برای پیشبرد اهداف سیاسی خود قابل‌فهم است.

انتقاد و مبارزه با سیاست‌های جمهوری اسلامی ایران در ترویج تنش‌ها و درگیری‌های منطقه‌ای و حمایت از گروه‌های تروریستی امری لازم و ضروری است. این سیاست‌ها به ضرر منطقه و امنیت جهانی عمل می‌کنند و باید به‌منظور تسکین تنش‌ها و ترویج صلح و استقرار امنیت در منطقه متوقف شوند.

احزاب سیاسی در حرکت ملی آزربایجان جنوبی ازجمله چهار حزب سیاسی تشکیلات مقاومت ملی آزربایجان، حزب دموکرات آزربایجان جنوبی و حزب مرکزی آزربایجان و جنبش دانشجویی آزربایجان احزابی سکولار بوده و بر جدایی دین از سیاست و نهاد حکومت تأکید کرده‌اند.

اقدامات جمهوری اسلامی ایران برای افزایش تنش‌ها در منطقه و ناامن کردن کشورهای سکولار منطقه را موردانتقاد قرار داده و خواستار اتخاذ موضع واحد از سوی جهان غرب برای مقابله با جمهوری اسلامی ایران شده‌اند. به‌طورکلی حرکت ملی آزربایجان به‌عنوان جنبشی مدنی و درعین‌حال ضد استعماری عاری از هرگونه گرایش‌های اکستریمیستی بوده و به صلح و سازش و استقرار امنیت در منطقه و البته جهان اهمیت قائل است.

نویسنده: ابراهیم نفیسی