وقتی ترکها حداقل چهل درصد جمعیت ایران را تشکیل میدهند، یعنی آنها صاحب اکثریت نسبی جمعیت ایران هستند و زبان ترکی هم میتواند دومین زبان رسمی کشور شود.

نه تنها در کشورهای جهان اولی چون سوئیس، کانادا، بلژیک و…. ، این مسئله حل شده حتی در کشور جهان سومی چون افغانستان هم دو زبان «پشتو » و «دری » زبان رسمی و سرتاسری است و زبانهای دیگر چون ازبکی ، بلوچی و …که جمعیت کمتری دارند در کنار دو زبان رسمی، در مدارس منطقه تدریس می شوند.

در کشور اسرائیل هم که ظلم فاحش بر فلسطینیان روا داشته می‌شود زبان عربیِ فلسطینیان دومین زبان رسمی اسرائیل است!

اما ترکها با جمعیت اکثرت نسبی در ایران، که علاوه بر استانهای ترک نشین تقریبا در بیشتر شهرهای ایران حضور فعال در همه زمینه‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و نظامی دارند، اجازه تحصیل به زبان خود در حد ابتدایی را هم ندارند، لذا تصور میشود «زبان فارسی حیات خودرا در ممات زبان ترکی و دیگر زبانهای غیر فارسی می‌بیند!»

برای رفع این نقیصه و خارج کردن زبان فارسی از دایره تنگ زبان تحمیلی، اجباری و تفرقه برانگیز، میتوان امکان تحصیل به زبانهای غیر فارسی را فراهم آورد و راهکار مناسبی برای تحصیل به زبان مادری ارائه داد و دوستی و مودت بین ملل و اقوام در کشور ایجاد کرد:

چون گویشوران زبان ترکی و فارسی اکثریت مطلق جمعیت کشور را تشکیل میدهند، این دو زبان میتواند دو زبان رسمی و سرتاسری و زبان ارتباطی کشور شود، بقیه زبانها به انتخاب خود یکی از دو زبان رسمی ترکی یا فارسی را زبان رسمی تحصیل انتخاب کرده و زبان منطقه ای خود را در کنار زبان رسمی تحصیل خواهند کرد که هم با زبان رسمی و ارتباطی تحصیل کرده باشند و هم زبان مادری خود را در مدارس آموخته باشند.