نیش عقرب نه از ره کین است، اقتضای طبیعتش این است.

این روزها حمله به ترکها و عنصر ترک در جامعه به یکباره به مانند سیل جریان پیدا کرده است. بسیاری را شوکه کرد که در این بلبشو ترک‌ستیزی چرا؟

تحلیل های بسیاری در این خصوص به رشته تحریر درآمد که پیشامد جاری را گاهی به اشخاص و عمدتاً نیز به یک طیف (ایرانشهری) نسبت می دهد؛ اگرچه این تحلیل ها را نمیتوان اشتباه نامید لیکن این نظریات توانایی توصیف و تحلیل وقایع اخیر را ندارد.

تقلیل امور سیاسی اجتماعی به یک عامل، غیرممکن و غیرمنطقی است. با این وجود همه عوامل در یک سطح نیستند، زیرا تأثیر برخی عوامل مهم و ریشه اند و برخی فرعی.

به نظر راقم، ریشه اصلی این وقایع اخیر؛ همانا در تعریف هویت ایرانی نهفته است. هویت ایرانی انسجام درونی و ارگانیک ندارد. این هویت بر اساس زبان فارسی پایه گذاری شده است که در آن زبان فارسی با تئوری تداوم تاریخی تنها زبان ملی ایران معرفی می‌شود و سایر زبانهای ایرانی یا لهجه شدند و یا مثل ترک و عربی مهاجم و مهاجر.

در صورتی که بحث تداوم تاریخی این زبان به کل رد شد. همچنین نام فارسی زیر سوال است این زبان حتی به مانند سایر زبانهای بومی و غیرملی از معرفی یک منطقه با متکلمین که زبان مادریشان فارسی دری باشد طفره رفته است.

این هویت ایدئولوژیک با انکار حقایق تاریخی و واقعیات اجتماعی تبلور یافته است. برای جبران آن و ایجاد انسجام در خود به غیریت سازی و دیگرستیزی ایدئولوژیک و غلو شده پناه میبرد و فقط بدین طریق می تواند اتحاد لازم برای بقای هویت ایدئولوژیک خود را حفظ کند.

هویت ایرانی (فارسی)که تاکنون توانسته بود زیر سایه سایر منابع هویتی(عمدتاً دیگرستیزی غلو شده) و وحدت ‌بخش دیگر ارتزاق و به حیات خود ادامه دهد. اکنون که تمام منابع وحدت‌بخش ایرانی ته کشیده است غرب ستیزی در جامعه و بخصوص قشر روشنفکر که اوایل انقلاب غرب‌ستیزی به حکومت تحمیل کرده بود فروکش کرده است، دین مبین اسلام که توانایی خود انسجام ملی و بسیج عمومی جامعه نشان داده بود به دلیل سوءمدیریت نظام ضربه دیده است.

توانایی فارسی به عنوان زبان ملی ایران در ایجاد اتحاد ملی در کشور دقیقا شبیه جایگاه دین ایرانی (زرتشت) در هویت ایرانی است مدتهاست معیوب بودن آن محرز شده لیکن اندیشه‌ی حاکم اصرار بر استمرار این عقید اشتباه و تحمیل آن به آینده ایران دارد.

پروژه ترک‌ستیزی یکی از شواهد و قرائن این جدیت در تداوم آن است. هرچند که به تلاطم بیش از پیش جامعه متلاطم بینجامد ملی‌گرایی و ملی‌گرایان ایرانی مجبورند به ترک‌ستیزی.