عرصه‌ی سیاست، عرصه‌ی جدال است. جدال میان قدرت‌ها. در این کشمکش برنده آن است که بازی را بشناسد و از فرصت‌های پیش آمده به بهترین شکل استفاده‌ کند.

حال مسئله این است که ما در کجای این بازی قرار داریم؟ فرصت هایمان چیست؟
پیش از پرداختن به این مسئله باید اقرار کرد که در سیاست هیچ اتفاقی صرفا بد و یا خوب نیست. در هر تغییر سیاسی باید دنبال فرصت‌ها گشت، چرا که هنر سیاست در به دست آوردن پیامد‌های مطلوب از پیش آمدهای نامطبوب نهفته است.

پیش آمد نامطلوب امروز ما این است که، جمهوری اسلامی در به راه انداختن سیرک انتخابات و جذب رای و همچنین "پوست اندازی" تا حدودی موفق عمل کرده است(البته این موفقیت تنها توانست ۴۰ درصد جامعه را به پای صندوق بکشد). به هر حال جناب پزشکیان به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد. کسی که عمدتا با دو ویژگی اساسی یاد می‌شود:
اولی تورک بودنش، دومی اصلاح‌طلب بودنش.

این دو ویژگی سبب شده که ما یک سری فرصت های احتمالی در پیش رو داشته باشیم.

با در نظر گرفتن این دو ویژگی، به نظر می‌رسد شانس نفوذ آذربایجانی‌های ملی‌گرا در سطوح مختلف قدرت بیش از پیش افزایش پیده خواهد کرد و به طبع، توان تاثیر گذاری در سیاست‌های جزئی و حتی کلی کشور برای آذربایجانی‌ها مهیا خواهد شد. البته این مسئله‌ای نسیت که نظام حاکم به راحتی اجازه دهد تا افرادی که با نظام زاویه دارند در دل سیستم رخنه کنند، ولی در هر صورت امکان نفوذ و تاثیر گذاری بر سیاست‌ها امکان پذیر است.
علاوه بر این، مسئله‌ی مطالبه‌گری بیش از پیش اتنیک‌ها نیز مطرح است. به خصوص برای آذربایجانی‌ها دنبال کردن این مسئله یک ضرورت است. بی تعارف، کسانی که به پزشکیان رای دادن این مسئولیت را بر دوش خود گرفته‌اند تا مطالباتشان را پیگیری نمایند. این یک فرصتی است تا ما کم کم زیربنای تفکر "دولت-ملت" را در آذربایجان بنا نهیم و برای فردای آزاد گام‌های سازمان‌یافته برداریم.

امید دارم در این چند سال آینده بتوانیم قواعد بازی را به نفع خود تغییر دهیم.!