جناب امیر سیدین از روزنامه‌نگارانی است که خود را مدافع آرمان های دموکراسی، کثرت‌گرایی و گفتگوی انتقادی می داند. برخی یادداشت ها و مطالبي که در دو دهه گذشته از ایشان دیده می شود، از کنشگران مخالف با جامعه تک صدایی است. اما پرسش این است که چرا جناب سیدین و طیفی از نویسندگان و کنشگران که خود را مخالف انحصارطلبی می دانند، وقتی به مسأله تکثر قومی و حقوق زبانی می رسند، از تمام ایده های دمکراتیک تهی شده و حتی از اصول اخلاقی دور می شوند.

در پروازی که سه شنبه ۱۷ مهر از تبریز به تهران حرکت می کرد، من هم شاهد خوشامدگویی چند ثانيه ای از طرف کادر محترم پرواز بودم. ابتدا به تفصیل به زبان فارسی و انگلیسی تمام دستورالعمل‌های ایمنی پرواز را گفتند و پس از چند دقیقه به ترکی تنها خوشامدگویی کوتاهی داشتند. پروازهایی که معمولا بیش از ۸۰ درصد مسافرین آن آذربایجانی و ترک زبان می باشند.
جناب سیدین، اگر جنابعالی و همفکرانتان، تحمل خوشامدگویی چندثانیه ای به زبانی که نزدیک به یک سوم جمعیت کشور را تشکیل می دهند و هزاران سال در این مرز و بوم زیسته و نزدیک به هزار سال مسئولیت حفظ و حکمرانی آن را داشته اند را ندارید، به شکل گیری بنیان های دمکراسی، توسعه و حتی تکوین امنیت پایدار در این کشور دل نبندید و امیدوار نباشید. ایده آل و آرمانشهر این منش و بینش شما در نهایت دولت پادگانی و خودکامه رضاشاه می تواند باشد.